Το AI είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα καλύτερο email
Η Τεχνητή Νοημοσύνη μάς έδωσε μία από τις μεγαλύτερες δυνατότητες που είχαμε ποτέ ως ανθρωπότητα.
Για πρώτη φορά μπορούμε να συνομιλήσουμε με ένα σύστημα το οποίο έχει εκπαιδευτεί πάνω σε έναν τεράστιο όγκο γνώσης που δημιουργήθηκε από ανθρώπους.
Κατά μία έννοια, αποκτήσαμε ένα μικρό παράθυρο προς τα εργαστήρια, τα πανεπιστήμια, τις επιχειρήσεις, τις αίθουσες συσκέψεων και τις εμπειρίες εκατομμυρίων ανθρώπων.
Όχι επειδή το AI βρέθηκε κυριολεκτικά μέσα σε όλα αυτά τα δωμάτια, αλλά επειδή εκπαιδεύτηκε πάνω σε όσα οι άνθρωποι έγραψαν, κατέγραψαν, δίδαξαν, δοκίμασαν, απέτυχαν και έμαθαν.
Οι περισσότεροι, βέβαια, δεν το χρησιμοποιούν έτσι. Το χρησιμοποιούν για ένα assignment, ένα καλύτερο email, μια περίληψη ή λίγη διαχείριση δεδομένων.
Όλα αυτά είναι χρήσιμα. Είναι όμως μόνο η επιφάνεια.
Η πραγματική δύναμη του AI δεν εμφανίζεται όταν του ζητάς να γράψει. Εμφανίζεται όταν ξέρεις πώς να το ρωτήσεις.
Η δύσκολη απάντηση χρειάζεται πρώτα τη σωστή ερώτηση
Όσο πιο σύνθετο είναι το πρόβλημα που θέλεις να λύσεις, τόσο πιο δύσκολη γίνεται και η ερώτηση που πρέπει να δημιουργήσεις για να πάρεις μια πραγματικά χρήσιμη απάντηση.
Δεν αρκεί να γράψεις δύο γραμμές και να περιμένεις ένα ολοκληρωμένο operating model. Πρέπει να δώσεις πλαίσιο, ρόλους, όρια, στόχο, εξαιρέσεις, πραγματικές συνθήκες και τον λόγο για τον οποίο υπάρχει το πρόβλημα.
Πρέπει επίσης να ξέρεις πότε η πρώτη απάντηση είναι πολύ γενική, πότε κρύβει κενά και ποια επόμενη ερώτηση θα αποκαλύψει αυτά που λείπουν.
Κάπως έτσι το AI σταματά να είναι μια μηχανή παραγωγής κειμένου και μετατρέπεται σε συνομιλητή σκέψης.
Δεν ζήτησα απαντήσεις. Σχεδίασα τη συνέντευξη.
Η αξία δεν προέκυψε από ένα prompt. Προέκυψε από χιλιάδες διαδοχικές ερωτήσεις, διορθώσεις, συγκρίσεις, επαναδιατυπώσεις και συνδέσεις μεταξύ θεμάτων που αρχικά έμοιαζαν άσχετα.
Το πρόβλημα ξεκίνησε μετά το Dragons
Η δική μου ιστορία ξεκίνησε όταν ολοκλήρωσα την παρουσίασή μου στο Dragons και κατάλαβα ότι τελικά θα έπρεπε να χτίσω την πλατφόρμα μόνος μου.
Ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι βοήθεια δεν θα ερχόταν από πουθενά, εάν πρώτα δεν υλοποιούσα αυτό που έλεγα ότι μπορούσα να φτιάξω.
Μία υπόσχεση προϊόντος δεν αρκεί. Πρέπει να υπάρχει και το ίδιο το προϊόν.
Εγώ πήγα στο Dragons με αυτοκινητάκια και BattleBots. Και, για να είμαστε δίκαιοι, το αυτοκινητάκι μια χαρά ξύλο έριχνε μέσα στην αρένα.
Στον δικό μου τομέα, λοιπόν, το προϊόν λειτουργούσε. Εκείνοι όμως ήθελαν να δουν μια ολοκληρωμένη επιχείρηση, ένα προϊόν που μπορεί να παραδοθεί και ένα σύστημα που μπορεί να λειτουργήσει στην αγορά.
Στον δικό τους τομέα.
Έτσι αναγκάστηκα να σχεδιάσω, να προγραμματίσω και να ολοκληρώσω ολόκληρη την πλατφόρμα μόνος μου, με τη βοήθεια του AI.
Η πλατφόρμα ολοκληρώθηκε — και το dashboard ήταν άδειο
Κάπου προς το τέλος εμφανίστηκε το αιώνιο πρόβλημα κάθε νέας ψηφιακής επιχείρησης.
Είχα χτίσει την πλατφόρμα. Τα simulations ήταν έτοιμα. Τα εργαστήρια ήταν έτοιμα. Το Project Hub, τα δύο environments, τα εργαλεία και η βασική λειτουργικότητα ήταν έτοιμα.
Και όμως, το dashboard εξακολουθούσε να είναι άδειο.
Ακόμη χειρότερα, όλη η λογική που χρειαζόταν για να λειτουργήσουν σωστά όλα αυτά βρισκόταν μέσα στο κεφάλι μου.
Έπρεπε να τη βγάλω από εκεί. Να την καταγράψω, να την οργανώσω και να τη μετατρέψω σε κάτι που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος χωρίς να χρειάζεται να με έχει συνεχώς δίπλα του.
Όταν ένα business μπορεί να λειτουργήσει μόνο από τον άνθρωπο που το δημιούργησε, δεν έχεις χτίσει ακόμη επιχείρηση. Έχεις φτιάξει μία καινούργια θέση εργασίας για τον εαυτό σου.
Ναι, μου ξέφυγε πάλι και κάνω μάθημα. Δεν πειράζει. Θα το συνηθίσουμε αυτό.
Ξεκίνησα να καθαρίζω τη σκέψη μου με το AI
Κάπου εκεί πήρα μία απλή απόφαση.
Θα χρησιμοποιούσα το AI για να καθαρίσω τη σκέψη μου.
Θα του εξηγούσα πώς είχα σχεδιάσει κάθε λειτουργία, κάθε ρόλο και κάθε σημείο της πλατφόρμας. Θα δημιουργούσαμε τις ερωτήσεις που έπρεπε να απαντηθούν και στη συνέχεια θα τοποθετούσα τα αποτελέσματα σε βιβλιοθήκες.
Αυτές οι βιβλιοθήκες θα βοηθούσαν τους μαθητές να τρέξουν τα simulations, τους creators να δημιουργήσουν, τους operators να λειτουργήσουν τα συστήματα και τους leaders να τα παραδώσουν σε άλλους.
Στην αρχή πίστευα ότι θα γράφαμε τέσσερις ή πέντε βιβλιοθήκες. Λίγες βασικές οδηγίες. Ένα μικρό εγχειρίδιο για τα simulations. Μερικές απαντήσεις που θα έβγαζαν από το κεφάλι μου όσα γνώριζα ήδη.
Και κάπου εκεί συνέβη κάτι μαγικό.
Εγώ του έδινα δέκα — εκείνο επέστρεφε είκοσι πέντε
Εγώ ρωτούσα και το AI απαντούσε.
Μόνο που δεν καθάριζε απλώς τη δική μου σκέψη. Πρόσθετε συνδέσεις, οπτικές και μοτίβα τα οποία προέρχονταν από όλη τη γνώση πάνω στην οποία είχε εκπαιδευτεί.
Εγώ του έδινα δέκα. Εκείνο επέστρεφε είκοσι πέντε.
Παίρναμε τα είκοσι πέντε και τα κάναμε εξήντα.
Και από εκεί δημιουργούσαμε ένα ολόκληρο μάθημα, χωρίς πολλές φορές να γνωρίζω ούτε εγώ από την αρχή πού ακριβώς θα καταλήξει.
Το ενδιαφέρον δεν ήταν ότι το AI έγραφε περισσότερο. Ήταν ότι κάθε απάντηση αποκάλυπτε μία ερώτηση που δεν είχαμε ακόμη κάνει.
Η απάντηση έγινε χάρτης για την επόμενη ερώτηση.
Κάθε συζήτηση άνοιγε ένα καινούργιο κενό. Κάθε κενό αποκάλυπτε μια νέα εξάρτηση. Και κάθε εξάρτηση γινόταν το επόμενο κεφάλαιο, η επόμενη βιβλιοθήκη ή ένα ολόκληρο νέο operating model.
Κάπου εκεί εθίστηκα στις απαντήσεις
Κάπου σε εκείνο το σημείο εθίστηκα.
Όχι στο να ζητάω από το AI να γράφει για εμένα.
Εθίστηκα στο να διαβάζω τις απαντήσεις που έδινε στα θέματα που εξετάζαμε.
Κάθε απάντηση δημιουργούσε μία καινούργια ερώτηση. Κάθε βιβλιοθήκη αποκάλυπτε ότι πριν από αυτή χρειαζόταν μία άλλη.
Για να μάθει κάποιος να λειτουργεί μία επιχείρηση, έπρεπε πρώτα να καταλάβει πώς λειτουργεί η εργασία.
Για να καταλάβει την εργασία, έπρεπε να καταλάβει τους ρόλους, την αξία και το contribution.
Για να αναλάβει έναν ρόλο, έπρεπε να ξεχωρίσει τον εαυτό του από τον ρόλο που παίζει.
Για να μπορέσει να δημιουργήσει, έπρεπε πρώτα να σταματήσει να περιμένει οδηγίες.
Και έτσι η μία βιβλιοθήκη έφερε την επόμενη: από το Mind Reset μέχρι τον Creator, τον Operator, τον Leader και τελικά τον Architect που μπορεί να σχεδιάσει, να στήσει και να παραδώσει ένα ολόκληρο σύστημα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι όσα δεν ξέρεις ότι δεν ξέρεις
Στις συζητήσεις μας εμφανιζόταν συνεχώς μία φράση:
The unknown unknowns.
Τα πράγματα που δεν γνωρίζεις ότι δεν γνωρίζεις.
Μπορείς εύκολα να ρωτήσεις κάτι που ήδη γνωρίζεις ότι υπάρχει. Μπορείς να ζητήσεις μία καλύτερη εξήγηση, περισσότερες πληροφορίες ή έναν διαφορετικό τρόπο εφαρμογής.
Τι συμβαίνει όμως με αυτό που δεν γνωρίζεις καθόλου;
Πώς θα κάνεις μία ερώτηση για κάτι που δεν γνωρίζεις ότι πρέπει να ρωτήσεις;
Οι περισσότεροι άνθρωποι ρωτούν το AI πράγματα που ήδη γνωρίζουν, έστω και εν μέρει. Γνωρίζουν το θέμα, γνωρίζουν τις βασικές έννοιες και περίπου ποια απάντηση αναζητούν.
Όταν όμως λείπει εντελώς η αρχική γνώση, λείπει και η ερώτηση. Δεν μπορείς να αναζητήσεις κάτι όταν δεν γνωρίζεις ούτε ότι υπάρχει.
Η μεγαλύτερη αξία μιας οργανωμένης βιβλιοθήκης δεν είναι ότι απαντά σε αυτό που ήξερες να ρωτήσεις. Είναι ότι σου δείχνει τι δεν είχες ακόμη σκεφτεί να ρωτήσεις.
Ποιος έγραψε τελικά αυτές τις βιβλιοθήκες;
Οι απαντήσεις που θα βρεις μέσα στην πλατφόρμα δεν είναι αποκλειστικά δικές μου.
Ούτε είναι αποκλειστικά δημιουργήματα της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Είναι το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας συνεργασίας ανάμεσα σε εμένα και το AI.
Δική μου είναι η αρχιτεκτονική.
Δική μου είναι η οργάνωση, η σειρά των ερωτήσεων, το θεωρητικό υπόβαθρο, η σύνδεση μεταξύ των βιβλιοθηκών και ο τρόπος με τον οποίο το περιεχόμενο μετατρέπεται σε ένα λειτουργικό σύστημα.
Δική μου ήταν η ανάγκη. Δικό μου ήταν το πρόβλημα. Δικές μου ήταν οι αρχικές εμπειρίες, οι αποφάσεις, τα παραδείγματα και οι θέσεις πάνω στις οποίες ξεκίνησε κάθε συζήτηση.
Το AI βοήθησε να επεκτείνουμε αυτή τη σκέψη. Πρόσθεσε γνώσεις, εναλλακτικές οπτικές, πιθανά κενά και συνδέσεις που ένας άνθρωπος μόνος του δύσκολα θα μπορούσε να εξετάσει με την ίδια ταχύτητα και έκταση.
Δεν του ζήτησα απλώς να γράψει μαθήματα. Του πήρα συνέντευξη.
Το αμφισβήτησα. Με αμφισβήτησε. Διορθώσαμε, επεκτείναμε και ξαναστήσαμε μαζί το αποτέλεσμα.
Από πέντε βιβλιοθήκες σε περισσότερες από 25.000 σελίδες
Η συνεργασία αυτή ξεκίνησε επειδή χρειαζόμασταν τέσσερις ή πέντε βιβλιοθήκες που θα βοηθούσαν τους μαθητές να τρέξουν τα simulations.
Σήμερα υπάρχουν περισσότερες από 120 βιβλιοθήκες.
Πολλές από αυτές περιλαμβάνουν περίπου 25 ενότητες και κάθε ενότητα μπορεί να ξεπερνά τις 14 σελίδες.
Κάνε τα μαθηματικά και πολύ γρήγορα θα δεις ότι μιλάμε για περισσότερες από 25.000 σελίδες οργανωμένων ερωτήσεων, απαντήσεων, παραδειγμάτων και λειτουργικών μοντέλων.
Αυτό το περιεχόμενο δεν δημιουργήθηκε για να γεμίσει απλώς ένα άδειο dashboard.
Δημιουργήθηκε για να αποτελέσει το blueprint μιας διαφορετικής εκπαιδευτικής δομής.
Ρόλος → Ερώτηση → Γνώση → Simulation → Evidence
Δεν ξεκινάμε από ένα μάθημα και δεν τελειώνουμε στην απομνημόνευση. Ξεκινάμε από έναν πραγματικό ρόλο, ανακαλύπτουμε τις ερωτήσεις του, χτίζουμε το υπόβαθρο, δοκιμάζουμε τις απαντήσεις και καταγράφουμε τι συνέβη.
Δεν θέλω να βρίσκεσαι απέναντί μου
Αυτός είναι και ο λόγος που θέλω να είμαι απολύτως καθαρός για το πώς δημιουργήθηκε το περιεχόμενο.
Δεν θέλω να διαβάζεις μία βιβλιοθήκη και να θεωρείς ότι εγώ στέκομαι απέναντί σου ως η απόλυτη αυθεντία, ενώ εσύ πρέπει απλώς να αποδεχτείς όσα λέω.
Δεν είναι αυτή η σχέση που θέλω να χτίσουμε μέσα στο Academy250.
Θέλω να βρίσκεσαι δίπλα μου.
Μπροστά μας υπάρχει μία οργανωμένη απάντηση που προέκυψε από τη δική μου εμπειρία, τη δική μου αρχιτεκτονική και την ικανότητα του AI να επεκτείνει τη συζήτηση.
Δεν χρειάζεται να την πιστέψουμε επειδή γράφτηκε όμορφα. Πρέπει να τη δοκιμάσουμε.
Θα τη βάλουμε μέσα στο simulation. Θα την εφαρμόσουμε στο project. Θα παρατηρήσουμε τι λειτούργησε, τι δεν λειτούργησε, τι λείπει και ποια παράμετρο πρέπει να αλλάξει.
Δεν σου παραδίδω την αλήθεια. Σου παραδίδω ένα καλά οργανωμένο σημείο εκκίνησης.
Η βιβλιοθήκη δεν έρχεται για να κλείσει τη συζήτηση. Έρχεται για να μας επιτρέψει να ξεκινήσουμε από ένα πολύ πιο ώριμο σημείο και να μετατρέψουμε μαζί την απάντηση σε εφαρμογή, εμπειρία και evidence.
Η αρχιτεκτονική είναι δική μου — η αξία θα γίνει δική σου
Μην διαβάζεις, λοιπόν, το περιεχόμενο της πλατφόρμας θεωρώντας ότι παρουσιάζεται ως η απόλυτη προσωπική μου αυθεντία.
Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω προσωπικά κάθε πληροφορία που βρίσκεται μέσα σε περισσότερες από 25.000 σελίδες.
Ισχυρίζομαι όμως ότι σχεδίασα την αρχιτεκτονική μέσα στην οποία αυτές οι πληροφορίες αποκτούν σειρά, πλαίσιο και λειτουργικό σκοπό.
Η απάντηση είναι ένα μικτό αποτέλεσμα ανάμεσα σε εμένα και την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Η οργάνωση είναι δική μου. Η αρχιτεκτονική είναι δική μου. Οι ερωτήσεις είναι αποτέλεσμα της δικής μου εμπειρίας και της συνεχούς συνεργασίας μας.
Η πραγματική αξία, όμως, δεν βρίσκεται ούτε στις ερωτήσεις ούτε στις απαντήσεις.
Βρίσκεται σε αυτό που θα κάνεις εσύ με αυτές.
Μπορείς να διαβάσεις 25.000 σελίδες και να μην αλλάξει απολύτως τίποτα.
Μπορείς όμως να πάρεις μία μόνο ενότητα, να εφαρμόσεις όσα περιγράφει, να καταγράψεις το αποτέλεσμα και να αλλάξεις ολόκληρο τον τρόπο με τον οποίο εργάζεσαι, δημιουργείς ή λειτουργείς μία επιχείρηση.
Η γνώση βρίσκεται ήδη εδώ. Η αξία που θα αποκτήσει εξαρτάται από την ικανότητά σου να τη μετατρέψεις σε πράξη.